Saturday, November 29, 2008

တခ်ိန္တုန္းက

အရင္တုန္းက ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာ အနားမွာမရွိေနႏိုင္ရင္ေတာင္...ေရာက္တဲ႔ေနရာကေနဖုန္းဆက္ခဲ႔ၾကတယ္.. ေျမးေတြဖုန္းဆက္မွာကိုလည္း ဒီလိုေန႔မ်ိဳးဆိုရင္အရင္ေန႔ေတြထက္ပိုပီးေမွ်ာ္ေနတတ္တယ္... ေတာင္ေလးလံုးေက်ာင္းတိုက္ကိုမသြားခင္ ဗူးသီးေၾကာ္ အျမဲစားရတာကိုလည္း အမွတ္ရေနပါတယ္...ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔မဲ႔အခ်ိန္ေတြ တမ္းတျပီး သတိရေနရုံကလြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး.. ေနာက္ဘ၀မွာ လူျဖစ္ခဲ႔ရင္ အဘြားေျမးပဲထပ္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္.... အဘြားတစ္ေယာက္ေကာင္းရာ ဘံုမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနႏိုင္တယ္လို႔ပဲေတြးပီး ေပ်ာ္ေနေပးပါ႔မယ္.... အဘြားက အျမဲေျပာတယ္... ဘြားကအိုေနပီ...ဘာမွသံုးလို႔မရတဲ႔လူပိုၾကီးျဖစ္ေနပီ...လို႔ေျပာခဲ႔တယ္...ဒါေပမဲ႔ အဘြားရယ္ သမီးတို႔လိုလူငယ္ေတြ (၁၀)ေယာက္နဲ႔ အဘြားတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ အစားထိုးလို႔မရပါဘူး... ေျမးေတြအတြက္ ၾကီးမားတဲ႔ဆံုးရွဳံးမွဳတစ္ခုတင္မဟုတ္ပါဘူး... သမီးတို႔ေတြအေယာက္(၁၀၀)ေသရင္ေတာင္ တန္ဖိုးမရွိပါဘူးအဘြားရယ္.... ျပသနာတစ္ခုျဖစ္လာတိုင္း ငါ႔ေျမးစိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ လို႔ေျပာပီး အားေပးစကားအျမဲေျပာတတ္တဲ႔အဘြား.... ေျမးေတြအနားမွာရွိေနရင္အျမဲတမ္းျပံဳးေနတဲ႔အဘြား....သမီးတို႔ေတြျပန္လာတိုင္း အဘြားကို္လာေတြ႔ျပီးကန္ေတာ႔ ၾကတာ ခုတစ္ေခါက္ျပန္ရင္ဘယ္သူ႔ကိုလာေတြ႕ရမွာလဲအဘြား.... ႏွစ္စဥ္ေတာင္ေလးလံုးေက်ာင္းတိုက္မွာ လုပ္ေနက်ေမြးေန႔ပြဲကေရာ ေမြးေန႔ရွင္လည္းမရွိ၊ ေက်ာင္းတိုက္ပိုင္ရွင္ ဆရာေတာ္လည္း ေက်ာင္းတိုက္မွာ မရွိ၊ ဂုဏ္ျပဳေပးမဲ႔ အဓိကလူေတြကလည္း တကြဲတျပားနဲ႔ (လြတ္လမ္းမရွိတဲ႔လမ္းကို ေလွ်ာက္ေနၾကရပီအဘြားေရ) ေျခာက္ကပ္ေနမွာပါ... အဘြားေရ...ေအးခ်မ္းတဲ႔ေနရာတစ္ခုမွာ အဘိုးရယ္၊ မန္းေလးကိုအရမ္းခ်စ္တဲ႔ သမိုင္းဆရာၾကီးရယ္၊ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြရယ္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ေနပါေနာ္... ေျမးတို႔ကိုလည္းေစာင္႔ေရွာက္ပါ...အထူးသျဖင္႔မလြတ္လမ္းကိုသြားရတဲ႔လူေတြကိုေပါ႕.......
အဘြားျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကိုျဖစ္ေအာင္ သမီးတုိ႔ၾကိဳးစားမွာပါ......

2 comments:

ၿဖိဳးငယ္ said...

ညီမေလးေရ .. ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ ..
အကို အဖြားလည္း ဆံုးသြားၿပီ ..
တစ္ခါတစ္ေလ အရမ္းသတိရမိတယ္

thihanyein said...

ညီမေလးေရ***နားလည္ပါတယ္ကြယ္***
အကိုတို႔ေတြလည္း တစ္ေန႔ေတာ့ဆံုးရမွာပဲေလ
အကိုတို႔ အဘိုးဘြားေဖေမလည္း သြားရမွာပဲ
လြန္ဆန္လို႔မွမရႏိုင္တာပဲေနာ္***
ညီမေလးေရ ေဆာင္ပုဒ္ေလးေပးခဲ့မယ္ကြယ္***
မအိုခင္က မနာခင္က မေသခင္က ၾကိဳတင္ေကာင္းမွဳ
ၾကိဳးစားၿပဳေလာ့***