(၂)ႏွစ္ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္ေလးက ျပန္ၾကည္႔မယ္ဆုိရင္ တကယ္ေတာ႔ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာသလိုပါပဲ။
ဘာလိုလုိနဲ႔ ေက်ာင္းျပီးသြားျပီ။ ပထမဆံုး Semester မွာေတာ႔ အလူးအလဲကို စာပိျပီး ဘာ Activities မွ မလုပ္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ဒုတိယနဲ႔ တတိယ semester ပိုေတာင္ဆုိးလာေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး Semester မွ ေဖေဖေျပာထားတဲ႔အတိုင္း Student Union မွာ Volunteer ၀င္လုပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ AIT မွာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာထက္၊ စိတ္ညစ္စရာက ပိုမ်ားခဲ႔တယ္ဆိုတာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ လူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုလည္း ပိုသိလာတယ္။ ထင္ထားသေလာက္ လူေတြရဲ႕စိတ္က မျဖဴစင္ဘူးဆိုတာလည္း သိလာတယ္။ က်န္ေနေသးတဲ႔ ဘ၀မွာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ႏုိင္ေအာင္ ဘယ္လိုရပ္တည္ရမယ္ဆိုတာလည္း နည္းနည္းေတာ႔ နားလည္လာတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေနာက္ထပ္ဘြဲ႔တစ္ခုကေတာ႔ ရခဲ႔ျပီ။ အဲဒါကို ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္အသံုးခ်ႏုိင္မလဲဆိုတာပဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ရမယ္။ ေနာက္ထပ္ဘာေတြ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာ မလဲေပါ႕။ AIT မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း Blog တစ္ခုလည္း လုပ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အဘြားလည္း မရွိေတာ႔ဘူး။ (၂)ႏွစ္ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေကာင္းတာေတြေရာ ဆိုးတာေတြပါ ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ မွားတာေတြ မွန္တာေတြလည္း ရွိခဲ႔တယ္။ သင္ခန္းစာယူလိမ္႔ မယ္လို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ေမွ်ာ္လင္႔မိတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ လူၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ Anyway, Congratulation By Myself. မိသားစု (၃)ေယာက္တည္းရွိတဲ႔ အေျခအေနမွာေတာင္ ဘြဲ႔ယူတာကိုေမေမလုိက္မလာႏုိင္ဘူး။
AIT ကိုေရာက္လာေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ႔တဲ႔ ၊ အစစအရာရာ လုိအပ္မွဳမရွိေအာင္ ထားေပးခဲ႔တဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ။ စေရာက္ကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ ထမင္းလည္းခ်က္ေကြ်း၊ စာလည္းရွင္း၊ ေနမေကာင္းလည္း ေဆးတိုက္တဲ႔ အကို၊ ျပသနာရွိလည္း ဒီအကိုပဲေျပးေျပာ နဲ႔ ေနလာတာ အကို (ကိုဟန္၀င္း) ညဘက္ကို ဗိုက္ဆာတိုင္း မညည္းမညဴနဲ႔ စားစရာလုပ္ေပးျပီး စီနီယာတစ္ေယာက္လိုေရာ အစ္မအရင္းတစ္ေယာက္လိုပါ ဆံုးမျပီး အနားမွာေနေပးခဲ႔တဲ႔မမငယ္။ စာမရတုိင္း ရွင္းျပပါဆိုျပီး ဂ်ီက်ခဲ႔ရ သူေျပာတဲ႔ အဂၤလိပ္ အသံထြက္ကိုနားမလည္မွာ စိုးလို႔ ေျဖးေျဖးျခင္းေျပာ ေပးတဲ႔ စီနီယာ Mariku ။ ႏွိပ္စက္သမွ်ကို နင္ကငါ႔ကိုသိပ္ႏုိင္စားတာပဲ လို႔ ေျပာျပီး အားလံုးလိုက္လုပ္ေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျပည္႔စံု။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေအာင္ျမင္မွဳ၊ က်ဆံုးမွဳေတြကို အတူတူခံစားေပးတဲ႔ သူ။
ဒီေန႔ရတဲ႔ဘြဲ႔က ေမေမနဲ႔ေဖေဖရဲ႕ေက်းဇူးက (၈၀%) ပါတယ္ဆိုတာ လံုး၀ကိုေသခ်ာပါတယ္။ ေမေမနဲ႔ေဖေဖရဲ႕ ေထာက္ပံမွဳမပါပဲနဲ႔ ဒီေန႔ဒီအေျခအေနကိုေရာက္မလာတာကေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။
အရာအားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးပါ ေမေမန႔ဲေဖေဖ။
